Welle weg

maart 18, 2010

Nog twee daagjes op Tanzaniaanse bodem en van de meesten hebben we al afscheid genomen. Om niet in clichés en sentimentele woorden te vervallen, hier een evaluatie van de laatste 6 maanden.

Wat gaan we missen:

Onze Afrikaanse familie, chai maziwa, de schoolkinderen, de uitgebreide begroetingen, nyama choma, de grote markten, de lage prijzen, de kleuren, pole pole, de safari’s, Babu’s energie, Godlisens plezier en Katharina’s gedrag, de gastvrijheid  en de blijvende glimlach.

Wat gaan we niet missen:

Wortelen, het roepen van ‘wazungu’, de te felle zon, wortelen, het vele wachten, de insecten, wortelen, een haan om 4 uur ‘s nachts, de dalla-dalla en wortelen.

Waar kijken we naar uit:

Onze Belgische familie en vrienden, Staf/Lies junior, een goeie spaghetti bolognaise met kaas, de vele trouwfeesten, sporten, de kapper, de vele weekendjes, koffiekoeken, improvisatie, een (warme) douche, stokbrood met americain, de Fnac, propere kleren, asfalt en cafebezoekjes.

Tot snel!

Ps: we wilden hier nog een filmpje uploaden voor de 30ste verjaardag van Staf en Wim. Maar ja, die Afrikaanse computers…


Farmers’ day

maart 7, 2010

”Hapa ni Afrika”, oftwel: t’is hier Afrika. Dat waren Petro’s woorden toen we hem meedeelden dat we niet on 10 uur, maar om 11 uur zouden beginnen. Want de twee belangrijkste gasten, John en Dr. Slaa, waren er nog niet. Geen paniek, vond Petro. Tien uur is hier twaalf uur, t’is hier Afrika. En vrolijk zette hij z’n babbeltje met de andere wachtenden verder.

Uiteindelijk begon de farmers’ day om 11u30. Het begon met 50 uitgenodigden en op het einde stonden er meer dan 150 mensen te luisteren. Toon gaf een prachtdemonstratie: met handen en voeten werd er uitgelegd wat de manieren zijn om erosie tegen te gaan, welke crops je het beste plant en hoe je de droogte overwint. Daarna was er een veldwandeling, zodat iedereen alles met z’n eigen ogen kon zien. Om daarna af te sluiten met dans en een pannenkoek. Een echt feest! En ook, we moeten hier in Afrika nu niet de bescheiden Belgen gaan uithangen, een waar succes! De boeren waren geinteresseerd, stelden vragen en leken echt iets te zijn met de informatie. Er werd ter plekke ook door de overheidsmensen beslist om dit evenement elk jaar te laten plaatsvinden. Elk jaar demonstratieplots en de bijbehorende uitleg en dat elk jaar op 6 maart. Of dat ook effectief gebeurt, moeten we natuurlijk nog wel zien, t’is en blijft hier natuurlijk Afrika…

Met het einde van de farmers’day, is ook bijna een einde gekomen aan ons verblijf hier. Nog minder dan twee weken. Binnen een tiental dagen moeten we zelfs al vertrekken, de tocht naar Belgie is lang. Eerst naar Karatu, dan drie uur naar Arusha, dan 8 uur naar Nairobi. Twaalf uren wachten op de luchthaven in Kenia, om dan na een vlucht van eerst 8 en dan 1 uur aan te komen in Belgie. Op tijd vertrekken in Endallah is dus de boodschap, het afscheid nemen is al begonnen…

Powerpoint presentatie

Demonstratieveldjes

Afsluitende toespraak


Kili marathon

maart 1, 2010

28 februari stond al lang in de agenda aangeduid. Omdat de Kilimanjaro beklimmen te duur is, leek de Kilimanjaro marathon in Moshi een mooi alternatief. De halve marathon weliswaar, want veel trainen is er in Endallah niet van gekomen. De start was om 7u en dat was niets te vroeg, want iets later stond de zon al pal op ons hoofd. Het parcours was vrij simpel: de eerste helft bergop en daarna hetzelfde stuk terug bergaf. Het probleem was dat na de eerste helft de benen al volledig verzuurd waren en het laatste deel dus een ware lijdensweg werd. Maar het uitzicht en de ambiance langs de kant van de weg maakten veel goed!

Afgelopen week waren er nog festiviteiten, maar dan omdat Elke jarig was: 27. Toon ‘bestelde’ vlug wat ingredienten voor een cake, ‘bestelde’ meteen een kookploegje erbij en ‘s avonds werd er duchtig gevierd. Op sodas en cake weliswaar. Volgehangen met slingers mocht Elke iedereen een stukje zoetigheid in de mond stoppen. Daarna was het andersom. Snel kauwen en doorslikken dus, want daar stond alweer iemand klaar met een gigantisch stuk. Daarna was het danstijd. In de living en iedereen een beetje op zichzelf werd er 10 minuten stevig geshaked. Op vraag wat er in Belgie zoal gedanst wordt, gaven we een swing-voorstellingetje. Iets dat op groot applaus werd onthaald. Daarna probeerde iedereen per twee het ook eens. Maar het moet gezegd worden: het trok nergens op! Het werd een supergezellige avond met zelfs onverwachte cadeautjes!

Ps: en nee, Lore en Martine, we komen niet met 3 terug! Het kan voor de familie Mommaerts weer niet snel genoeg gaan…

Waar is Toon?

Waar is Toon?

Hapje verjaardagscake

Afrikaanse cadeautjes


Endallah vs. Bassodawish: 3-0

februari 21, 2010

Al heel wat weken keken de studenten van Bassodawish uit naar de derby tegen Endallah. De voorbereidingen verliepen vlekkeloos, de studenten werden dan ook dagelijks gecoached, de jongens voor het voetbal en de meisjes voor korfbal. Voor het transport werd er een geimproviseerde schoolbus ingelast. De keuze was snel gemaakt, want er was maar een camion in het dorp groot genoeg voor 120 leerlingen. ‘Geen probleem’ zei de chauffeur, ‘ik ben gewoon om met een vracht koeien te rijden’. Maar helaas, ondanks de uitrusting van KFC Strombeek, moesten zowel de jongens (3-0) als de meisjes (24-20) pijnlijk afdruipen. Hopelijk hebben ze meer succes bij de terugwedstrijd!

Mama Toon is zojuist vertrokken naar Belgie, met een veel te zware valies vol verhalen en souveniers. Zo zal het vanaf nu niet moelijk zijn om haar op straat te herkennen, want ze heeft haar kleerkast hier naar hartelust uitgebreid met allerlei afrikaanse prints. Verder deden we samen een aantal uitstapjes naar Serengeti en Lake Natron. We zagen inderdaad de migratie, een hyena dat een kalfje pakte (tot grote spijt van Hilde), de big five en een groener, prachtig landschap. In Natron sprong Hilde met kleren en al in de waterval, werden we bedolven onder armbandjes en onder het stof.

Voor ons is het nu nog welgeteld vier weken. We proberen hier van elk moment te genieten, maar stiekem tellen we ook af en kijken uit naar alles in Belgie.

Een dikke proficiat nog voor Steven en Barbara en hun kersverse dochtertje!

Endallah vs. Bassodawish

Schoolbus

Ngorongoro

Maasai dorp

Een creatieve ingeving


Mama Toon

februari 7, 2010

Vol verwachting en met een volle valies. Zo kwam Hilde, de mama van Toon, enkele dagen geleden aan in Tanzania. Een bezoek aan het dorp loste die eerste verwachtingen al in. Verder stonden er de laatste dagen al op het programma: een bezoek aan de Bushmen (de Hadzabe), een dagje Karatu en vandaag naar de markt. Maar denk maar niet dat ze zich tot daar heeft ingehouden om souveniers te kopen. Iedere verkoper die haar tegenkomt, heeft die dag geluk. De valies zal dus ook voor de terugreis goed vol zitten…

We gingen ook met Hilde naar Bassodawish. Een bezoekje aan de school, de plots en het bijwonen van de lessen. Ook voor de kinderen was ze de attractie van de dag.

Bedankt trouwens voor de Twister, de kinderen van Bassodawish leerden zo Engelse kleuren op een originele manier. Ook de voetbaltruitjes van Strombeek en de voetballen zijn op hun bestemming geraakt. Een officiele ceremonie met groepsfoto was het gevolg. Nu hopen dat ze nog winnen ook.

Ook het laatste geld voor educatief material is gebruikt om boeken te kopen, de volledige boekenkast staat nu vol en Engels geven is een pak gemakkelijker geworden.

Morgen beginnen de pc-lessen terug in Endallah, binnen drie dagen vertrekken we naar Serengeti en Ngorongoro. Dat zal anders zijn als de vorige keer, dit keer zullen we de migratie zien. We zijn benieuwd.

Twister

KFC Strombeek

Hilde en Katarina

Les wiskunde


Zanzibar

februari 3, 2010

We zijn de trotse eigenaars van een Padi Open Water Dive Certificaat. En zo’n document krijg je niet zomaar. Oefeningen in het zwembad, in open zee en een dik boek vol theorie met nadien een examen. Jaja, vier dagen oefenen en studeren, maar dan wel in water van 27 graden. En buiten het afnemen en terug opzetten van de duikbril onder water, verliep alles vlekkeloos. Vanaf nu mogen we eender waar ter wereld duiken tot 18 meter diepte.

Dus ook hier in Stone Town, waar het niet alleen onder water, maar ook daarboven heel mooi en gezellig is. De stad is een echte mengelmoes van de Afrikaanse en Oosterse cultuur. Moskeegeluiden, prachtige stoffen en buitenbbq’s in de Forodhani Gardens. Dat laatste is een echte aanrader, lekker eten voor geen geld en dat elke avond van de week. Qua eten kunnen we hier dus ook al niet sukkelen, pizza, ijsjes, BBQ: onze honger naar kost van eigen bodem is dus weer wat gestild.

Morgen vertrekken we terug naar Arusha, dit keer hopelijk met baggage. Bij aankomst in Zanzibar bleek er op het hele vliegtuig niemand te zijn die zijn baggage kreeg. Ook de vlucht erna en die van de dag ervoor: geen baggage, voor niemand. Het bleek de gewoonte te zijn: omdat ze wat achter stonden, kreeg iedereen zijn baggage met het volgende vliegtuig, dus op die van ons zat de baggage van de dag ervoor en die van ons zat op de volgende vlucht. 24 later kwam onze zak er dan toch eindelijk door, we hebben hem met veel plezier onthaald, hopelijk wordt dat morgen iets efficienter geregeld…

Ondertussen is mama Toon gisteren goed aangekomen in Arusha. Vandaag staat de rit naar Endallah op het programma. Helaas zonder Els en Stan, die door het verlies van hun kleinzoontje niet zijn meegereisd. We wensen hen en de familie veel sterkte!

Ok? Ok!

Forodhani gardens

Stone Town

Stone Town


Hoog bezoek

januari 25, 2010

Hoog bezoek de afgelopen twee weken. Niet alleen kregen we Steven Andries (van de vzw Endallah en tevens onze voorganger in het tijdelijk-in-Endallah-wonen, hij was hier vorig jaar samen met Barbara 10 maanden), maar ook enkele van zijn chirovrienden op bezoek. Daaronder Willem, een chef-kok die tot voor kort nog in een twee-sterren restaurant in Frankrijk werkte. Tussen de safari’s door zou hij eens voor het hele huis koken en daar horen wij dus ook bij. Een dag die we met stip in onze agenda hadden aangeduid. En niets was de kok te veel, er werd Akko Deli opgedragen om ergens een geit te kopen en te slachten, er werden inkopen gedaan in de stad en er werd vooral hard gezwoegd. Na zeven harde en vooral warme uurtjes, kregen we een heus feestmaal voorgeschoteld. Gebakken bananen, gestoofde geit en heerlijke ‘marktgroentjes’ (zoals de chef het zelf voorstelde). En het moet gezegd worden: het was superlekker. We kregen alweer even een voorsmaakje van de goede Belgische keuken. Bedankt Willem en ook Danny, Luc en Steven voor de gezellige avondjes…

Ook goed gegeten ( ja, ja, dat is toch wel uitzonderlijk) hebben we in Bassodawish. Omdat we daar nu twee dagen na elkaar lesgeven, blijven we er een nachtje of twee slapen. Dat is makkelijker dan altijd heen en weer met de fiets. Eerst mochten we in de kerk slapen, maar een onaangekondigde pastoor gooide roet in het eten en snel-snel is leraar Jonas nog een matras gaan kopen in de stad. Die avond konden we bij de leraars in het huisje blijven logeren. Het werd een gezellige avond. Weliswaar zonder stromend water of elektriciteit, maar met lekker eten en heel veel gastvrijheid. Een avond die we vanaf nu elke week met plezier zullen herhalen. Al is er ook onder de leerkrachten een beurtrol om te koken en dus zal het binnenkort aan ons zijn..

In de school van Bassodawish krijgt de bibliotheek nu vorm. Het eerste grote deel boeken is gekocht en ook de timmerman kwam zijn kast maar een dagje te laat brengen. Alles staat er in, er is nog wat geld over, daarmee worden nog wat zelfstudie boeken gekocht. En dat zal nodig zijn, want vanaf februari verdwijnen er 4 van de 5 leekrachten (ze zijn nog in opleiding en hebben examens) en vanaf maart zijn wij er niet meer. En dan is het met 1 leekracht, 1directrice en 120 kinderen wel gemakkelijk om wat aan zelfstudie te kunnen doen…

Verder zijn we allebei nog steeds gezond, Toon ziet zijn conditie wel snel achteruitgaan en Elke is twee weken geleden wel nog naar het dispensaria (een groot uitgevallen dokterspraktijk) gegaan. Frank wou na twee dagen koorts geen risico’s nemen en om malaria uit te sluiten zijn we dan een bloedtest gaan doen. Goed nieuws, geen malaria, gewoon wat ziekjes. Het doktersgesprek, de bloedtest (met nieuwe, steriele naald, geen paniek) en de uitslag, alles voor 1000 Tsh, da’s 0,50 eurocent. Zouden we dat terugtrekken van de CM…?

De komende dagen staan een bezoekje aan Zanzibar op het programma en daarma komt Hilde, mama Toon hier, aan. Ik heb al vernomen dat de verwachtingen hooggespannen zijn, hopelijk worden ze ook ingelost. Karibuni sana, tutapenda kuwaoneni!

een bloedsoepke

Godlisen stond er bij en keek er naar

'Where there is no doctor' komt van pas

Nieuw lessenrooster

Bibliotheek van de Bassodawish school


Bush dinner

januari 9, 2010

Midden in de bush en met hyenas op de achtergrond. Zo zijn we het nieuwe jaar ingegaan. Met een heerlijk feestmaal: frietjes, groentenslaatje met kip en geit op de barbeque. En onder het motto “hoe meer zielen, hoe meer vreugde”, nodigde John heel wat locals uit vergezeld met een vat plaatselijk bier. Voor Myriam en Willy was het meteen een onderdompeling in de Tanzaniaanse gastvrijheid. Het was een avond vol straffe verhalen en plezier. Vooral voor John, die de slappe lach kreeg toen hij zich Willy als een stoere Masaaikrijger voorstelde. “It has been more than three years that I have been laughing so hard”, wist hij er nog proestend uit te brengen. Wij vonden Ako Deli dan weer grappig. De normaal ietwat stille geitenhoeder was na een aantal litertjes wijn, bier en cognac zelfs al vergeten dat het nieuwjaar was en begon hier en daar spontaan kerstliederen te zingen.

Uitgerust van de nieuwjaarsviering, vertrokken Myriam, Willy, Frank en wijzelf op 2 januari naar Lake Manyara national park. Mooi landschap, veel apen, olifanten, giraffen en vooral veel vogels. Tot grote vreugde van Willy en Myriam, doorwinterde vogelspotters. Zo doorwinterd dat de zoveelste parelhoen meer interesse kreeg van Willy dan een aankomende tak. Het was even gedaan met vogelspotten.

Momenteel zijn ze op safari naar Lake Natron. We kijken al uit naar hun terugkomst om hun verhalen te horen. Ze kwamen trouwens met grote cadeaus naar Endallah. Samen met Jos, Anne en Jef zorgden ze voor twee volledige voetbaltenues van KFC Strombeek en een hoop ballen. Bedankt!

Vorige week vond de jaarlijkse schoolvergadering plaats in Bassodawish. We waren met vier. Daaruit bleek al snel dat er niet voldoende leerkrachten zouden zijn voor het komende schooljaar, bovendien verdubbelt het aantal leerlingen. Vanaf nu geven wij elke donderdag en vrijdag wiskunde en Engels. Ook hebben we besproken welke schoolboeken we gaan kopen met het geld dat we krijgen van Luc en Nadine van VZW Dorizon Doenja (www.dorizondoenja.org). Deze boeken gaan we volgende week in Arusha kopen wanneer Willy en Myriam terugkeren naar Belgie.

Ps: Voor alle kerstcadeaus die we gekregen hebben van familie en vrienden: heel hard bedankt!

Pps: Anke en Ward: veel succes met de examens!

Feestmaal op oudejaar

Willy en Myriam op uitkijk

Lake Manyara

Regenseizoen: een stukske weg weg


Heri ya Krismasi

december 30, 2009

Geen witte kerst hier. Wel een met veel regen en 25 graden. Zoveel regen zelfs dat de kerk om 10 uur nog helemaal leeg was. Maar een half uurtje later kwam de zon even piepen en doken de eerste feestvierders op. Een uurtje later kon de viering dan toch van start gaan.

Terug thuis kregen we een pasgeslachte geit met rijst en aardappelen. ‘We’ dat zijn Toon en Elke, maar ook Sonia, Gerard en Anke. Of hoe ze hier genoemd worden: Mama Elke, Baba Elke en Dada Ndogo, kleine zus. Na het feestmaal was het tijd voor een siesta om dan ’s avonds weer te genieten van eten en drinken. Samen met het voltallige kerkkoor trouwens, die tussendoor de avond opvrolijkten met wat kerstliederen. Elke deed ook een moedige poging en kreeg al meteen een uitnodiging voor het kerkkoor in de bus. Wordt misschien nog vervolgd…

Op het laatste van de avond werden de cadeautjes uitgedeeld. Vooral de meisjes genoten van Ankes meegebrachte oorbelletjes, nagellak en Engelse leesboeken en de jongens van hun zakmes. Godlisen was zeer tevreden met z’n Tanzaniaanse voetbal T-shirt en John keek wat bedenkelijk bij een zakagenda voor 2010 en een boekje om met stress om te gaan.

Ons kerstcadeautje van Mama Elke en Baba Elke was twee daagjes Tarangire. Een prachtig park en een nog betere safari. Olifanten op 1 of 2 meter afstand. En niet eentje, maar wel een hele kudde. Felgroen gras en een wondermooie slaapplaats. Want voor het eerst tijdens deze drie maanden mochten we kennis maken met het begrip ‘lodge’. Dat staat garant voor een duikje in het zwembad na een stoffige safari, heel lekker eten, een prachtig uitzicht in een nog mooiere lounge en een dromerige nacht in een luxueuze tent (lees: eigen douche en wc met warm water en twee supergoede bedden) midden al die natuurpracht (jaja, zonder omheining). Een dagje om nooit meer te vergeten.

Met de hele familie gingen we ook op bezoek bij de Bushmen. De laatste jagers-verzamelaars van Afrika.  Vuur maken, twee uur mee gaan jagen zonder iets te vangen en leren om een boog te hanteren: een niet echt evidente manier van leven. Maar wel een ervaring om het zelf eens te proberen en zeker bij dit gastvrij en nog niet zo toeristisch volk.

Diezelfde ouders zitten nu, zonder ons, in Zanzibar. Anke nam gisteren al het vliegtuig naar huis. Maar Mama Elke rekende het al uit: we zitten al over de helft, dus het zal niet zo lang meer duren vooraleer we hen terug zien. En dan zijn er nog altijd Willy en Miriam natuurlijk. Binnen enkele uurtjes staan zij in Arusha om het gemis op te vangen. We kijken er al naar uit!

Ps: Familie Smets: De meisjes kregen trouwens ook een nagelnieuw UNO-spelletje vanuit Belgie cadeau. Want het onze vonden ze zo leuk, maar dat konden we toch moeilijk weggeven…

Pps: De Usambara Mountains waren de moeite, maar we zijn er niet lang gebleven. Na een mooie wandeling tot aan het bekendste viewpoint (zonder ‘view’ wegens wolken), besloten we toch maar terug te keren richting Arusha. De gidsen waren immers nogal zwijgzaam en ook het dorpje zelf was niet echt ons ding.

Ppps: De oorbellen veroorzaakten trouwens de volgende dag een golf van ‘gaatjesprikken’ in Johns huis. Mama Bernardo heeft er twee mogen prikken bij Pascalina en twee extra gaatjes bij Kesia. Gewoon met een naald en een draadje erdoor. Poleni!

Pppps: Het geld van vzw Endallah is goed aangekomen en er zijn weer volop materialen en planten ingeslagen. Het is nog even wachten op wat meer regen, maar dan gaan ook de bomen de grond in. Het werk kan nu snel weer opgepakt worden.

Ppppps: Met de demonstratieplots gaat ook alles goed. Op tweede kerstdag zijn we het onkruid gaan verwijderen en een omheining gaan plaatsen.

Pppppps: Aan de bloemen van Imrorlando: jullie fluitje is nu in handen van de middelbare school van Bassodawish. Ze waren er daar heel blij mee en het wordt nu voor elke sportactiviteit en voetbalmatch gebruikt. Bedankt!

Vrolijk Kerstfeest van ons allemaal!

Kerkkoor

Tarangire park

Tarangire lodge

Bosjesmannen

Kerstcadeautjes


Jurassic Park

november 28, 2009

Tv-avond in Endallah. Want John had een ‘nieuwe’ tv gekocht. Drie weken geleden al, maar wie kon er nu weten dat zijn zonnepaneel niet sterk genoeg zou zijn? En dus was Tandao die avond een generator gaan lenen. Groot nieuws voor de familie en we  zaten al snel met 15 te kijken naar de 5 videos die John in de afgelopen 20 jaar had gespaard. De Lion King was net iets te oud en versleten en dus werden het eerst gospelsongs, gevolgd door enkele natuurdocumentaires: ‘de cheetah en het luipaard’, ‘Maasai Mara’ en ‘Serengeti’. En omdat er na dit alles nog wat benzine over was, werd er die avond de premiere gespeeld van ‘Jurassic Park’ (met Nederlanse ondertitels). De special effects van 1993 wekten afschuw, verbazing en veel angst op, vooral bij Godlisen. De jongen heeft die nacht nog nooit zo slecht geslapen.

 Die laatste werd trouwens afgelopen week 6 jaar. Tijd voor een cake en wat kleine cadeautjes. De jarige mocht, onder begeleiding van een liedje, aan alle gasten een stukje cake geven. Een muzikale belevenis (de cake was wel niet te eten, te veel ‘bakingpowder’ volgens Johns kritische reactie.)

 Pole pole. Dat zat er deze week niet in. Niet dat we dat erg vinden, integendeel. De week begonnen we in de schooltuin van Endallah. Nu ja, schooltuin, het moet er een worden. Nadat we met John z’n wensen overlopen en op papier gezet hadden, vlogen we er maandag in. Samen met enkele studenten en de hulp van een traktor, werd de hele binnentuin omgeploegd. Woensdag was het de beurt aan de ‘parade’, de plaats waar er rond de vlag gezongen wordt (voor de mensen van vzw Endallah: die komt nu aan de andere kant van het gebouw, de binnentuin wordt helemaal groen met veel bomen en de oprijlaan wordt ook opnieuw aangelegd tot bij de lerarenhuizen). Nadat duidelijk was dat met drie stenen op en neer lopen, het werk sneller gaat dan met maar een steen, ging alles redelijk snel vooruit. Nu is het wachten op de regen, die steeds langer op zich laat wachten. Die regen is ook belangrijk voor de erosieplots in Bassodawish, waar de eerste plantjes zich al laten zien. En hoewel de zelfgefabriceerde pluviometer al gestolen is (ondanks de wachtman), staat het gloednieuwe informatiebord er nog steeds.

 Verder hebben we deze week de kamers in Johns huis klaargemaakt. Die taak bestond vooral uit verven, bedden gaan halen en achter het gat zitten van de fundi, de plaatselijke klusjesman. Zet u even op het wc en hij maakt van de gelegenheid gebruik om ‘even’ (lees: drie uur) naar het dorp te gaan. We boden hem dan maar een pannenkoek aan ‘s ochtends, zodat hij dan toch zeker op tijd zou komen. Hou hem ook in de kamer goed in het oog, want voor je het weet verft hij dingen die gewoon wit moesten blijven. Wat je zelf doet, doe je dus meestal beter. En t’is niet dat er veel tijd overblijft, want vanaf 20 december komt het toeristisch seizoen hier stilaan op gang en verwacht het safaribedrijfje van Endallah een hoop nieuwe toeristen, waaronder ook onze familie. De spits wordt afgebeten door Elke haar ouders en zus en later ook door Toon z’n tante, Miriam en Willy. Karibuni sana!

 Het Swahili is iets wat we ook nog proberen bij te leren tijdens de vrije momenten. Onze cursus is bijna uit, bado kidogo. En ook van het land proberen we wat te zien, morgen vertrekken we voor enkele daagjes naar de Usambare Moutains. Het record van de dalla-dalla is trouwens verbroken: vandaag zaten we met 25 in 1 jeep. Zelfs voor de Tanzanianen een record.  Een hels ritje.

 Tussendoor denken we ook wel vaak aan ons Belgenlandje: biefstuk met frieten en spaghetti bolognaise met kaas, gezellige avondjes op café, familiefeesten en de vele trouwfeesten die eraan komen 😉

Baba John krijgt hapje cake van zijn jarige zoon Godlisen

Wat je zelf doet...

Dalladallafiets

Studenten werken aan de schooltuin

Avond in Endallah